De Wijn studeerde aan de toneelschool in Arnhem. Hij was als vaste acteur verbonden aan onder andere Theater van het Oosten en Toneelgroep De Appel. Voor de laatste schreef en regisseerde hij eveneens meerdere stukken. Hij speelde in een aantal televisieproducties (waaronder Vuurzee, Keyzer & De Boer Advocaten en Unit 13). In 2008 won het stuk De Goede Dood, dat hij schreef en regisseerde, de Toneel Publieksprijs.

 

Wannie de Wijn duikt in de wereld van het amateurtoneel. "Ik heb me erbij neergelegd dat ik niet moet proberen om het succes van De goede dood te evenaren", zegt hij. " Ik wilde nu gewoon een toneelstuk schrijven over iets waar mijn hart naar uitgaat. Ik koester een grote liefde voor het amateurtoneel: de grote passie van amateurs voor het toneelspelen vind ik mooi en aandoenlijk."

De Wijn heeft heel wat amateurproducties geregisseerd. "Wat ik vooral benijdenswaardig vind, is dat voor amateurs toneelspelen vaak de hobby van hun leven is. Ze storten zich er helemaal in zonder dat ze daarvoor geld krijgen; ze zijn al blij met een beetje aandacht van familie en vrienden."

En dus behandelt hij dat thema liefdevol en met respect. "Deze mensen weten niet precies hoe ze moeten spelen, maar ze kunnen in de praktijk wel degelijk heel veel", legt hij uit. "Alleen is hun vakmatige aanpak niet toegerust op hun taak. Ze missen ook een vorm van bescherming. Ik heb op de toneelschool geleerd hoe ik me staande kan houden als ik voor duizend mensen speel die er niets aan vinden. Dat heb je nodig, anders ga je dood op toneel."

Het gebrek aan die vakkennis nekt amateurtoneelspelers soms. "Ze zijn ook veel kwetsbaarder dan professionals", vervolgt De Wijn. "En dat zie je terug in hun voorstellingen. Ik heb compassie met de proberende mens. Dat zit ook in dit toneelstuk: waarom handelen we niet naar wat we weten?"

Zijn nieuwe toneelstuk gaat ook over de pijn van het ouder worden. En over de wetten van het theater. De Wijn bedacht daarvoor een verhaalconstructie die hij zelf vergelijkt met een sudoku. "Het oplossen van een sudoku is niet zo ingewikkeld, maar het maken van zo'n puzzel is best wel lastig omdat je alle 81 brokjes goed moet hebben. Uiteindelijk wil ik niet dat het publiek naar een constructie zit te kijken; ik wil dat mijn buurman zegt dat hij een goede avond heeft gehad."

Het schrijven van Amateurs! heeft De Wijn als ingewikkelder ervaren dan voorganger De goede dood. " Ik wilde dit keer bewust een heel andere kant op. Het moest een vrolijk stuk worden dat ergens over gaat. Ik zat niet te wachten op een herhaling van De goede dood. Dit keer moesten de mensen het in hun broek doen van het lachen. Na de première zei een vriend: 'de vorige keer moest ik huilen van verdriet, nu heb je me laten huilen van het lachen'. Die reactie beschouw ik als een groot compliment, want het zegt dat ik de twee genres drama en komedie beheers als schrijver en regisseur. Niet slecht voor iemand die zichzelf altijd een loser heeft gevonden."

Hij kan een boom opzetten over de technische kanten van Amateurs!. Over waarom het stuk in elkaar zit zoals het in elkaar zit en over alle onderliggende thema's. "Maar dat is natuurlijk allemaal dramaturgische prietpraat. Misschien moet ik daar eens een boek over schrijven. Voorop stond dat Amateurs! geen stuk mocht worden voor alleen de ingewijden."

Zijn beweegredenen? " Die hebben niets met een zucht naar roem of geld te maken", legt De Wijn uit. "Zo belangrijk vind ik mijn ego ook weer niet. Daarom heb ik ook afgeleerd om recensies te lezen; alleen de nare, slechte dingen blijven hangen. Ik schrijf omdat ik iets wil delen over dingen die mij bezighouden en waarvan ik vermoed dat ook andere mensen daarover nadenken. Maar het belangrijkste is en blijft dat ik wil dat het publiek een goede avond heeft."

Dat lukt de ene avond beter dan de andere. "Toneel is een levend medium; je kunt als acteurs niet avond aan avond exact dezelfde voorstelling spelen. Ik ben niet zo arrogant als sommige collega's die zeggen: 'dit heb ik te zeggen en daar doet het publiek het maar mee'. Als het een avond niet lukt, maakt me dat verdrietig. Het doet mij ook pijn als mensen het niet mooi of fijn vinden. Ik wil graag een onvermijdellijke voorstelling maken die voorbij vliegt."

Alles wijst erop dat het De Wijn opnieuw gelukt is met Amateurs!. "Van De goede dood heb ik het idee dat ik dat niet zelf geschreven heb, maar dat het stuk toevallig tot stand is gekomen. Het was een totaalsucces waarin al mijn talenten op een goede manier bij elkaar kwamen. Dat lukt niet altijd en dat moet ik ook niet willen proberen. Ik schrijf over dingen waar mijn hart naar uit gaat. Meer kan ik niet doen."

 

Na ‘Beschuit met meisjes’, ‘Marie au Bain’ en het ‘Vacantiecabaret’ is WTG nu terug in het Molenmuseum met ‘Papier hier!’. Een familiekomedie in het kader van het interactieve jeugdprogramma ‘Wat maakt de molen’.

 

Na de première van Spotgeesten, afgelopen vrijdagavond, werden Helmuth Koeman en Ank Dekker door onze voorzitter Margreet Koeman op het toneel geroepen. Aangezien Ank nog steeds een actief lid is en Helmuth bijna elke week komt kijken bij de repetities en erg betrokken is bij het wel en wee van WTG, konden wij niet aan het feit voorbij gaan dat zij al 50 jaar aan het amateurtoneel zijn verbonden. Na een toespraak van Margreet kregen zij de gouden speld overhandigd die bij dit jubileum hoort.

 

Het was een zware bevalling, de laatste week. Aan het eind van de generale werden er nog teksten geschrapt en veranderde de mise en scene hier en daar. Maar de voorstellingen kwamen dan toch weer goed. We begrepen eindelijk hoe alles in elkaar zat. Licht, geluid en effecten vielen samen en het publiek was enthousiast. Hier wat foto's van vlak voor de tweede voorstelling, afgelopen zaterdag. Sfeerbeelden uit de kleedkamer en een flard van het decor.

Babette wilde graag een glamourportret van Elvira op toneel. Elvira is de eerste vrouw van Karel en keert na een séance terug van gene zijde.

De foto's werden thuis bij Jolien gemaakt, die Elvira speelt, terwijl haar zoontje Joep lekker op het speelkleed heen en weer rolde en af en toe even recht gelegd moest worden.

 

De 'Spotgeesten' die wij spelen is behoorlijk aangepast aan deze tijd, maar het is leuk om de oorsprong van dit stuk van Noël Coward te zien. Een verfilming uit 1945 met o.a. Rex Harris.

Vandaag hebben we opnamen gemaakt in Schoorl voor onze najaarsvoorstelling ABSEILEN. Babette leek het leuk om het toneelstuk met een filmpje af te sluiten en dus trokken wij met George, Cees, Margaret, Babette en Peter richting de kust. We hadden enorme mazzel met het weer. Het leek wel een zomerdag op beeld, wat goed uitkwam, omdat het stuk in de zomer speelt. Bij het kleine klimduin hadden we het rijk alleen. De mist trok al snel op en de zon bescheen uitbundig onze scène. Als de voorstelling achter de rug is zal het filmpje ook op deze site te zien zijn.